Juni
Homepage. Dagboek. In de Media. Doel. Voedsel. Energie. Water. Dieren. Kruiden. Bloemen. Schoon Rijden. Onderhoud. Sport Spel. Zelf ervaren. Foto,s. Contact.

The Green Lagoon

Zelfvoorzienend wonen met behoud van comfort, “leven zoals het ooit bedoeld is”.  


Dagboek juni

Feestjes, feestjes, feestjes
Het feit dat Frankrijk 32 x groter is dan Nederland heeft ook invloed op de manier waarop schoolkinderen met elkaar omgaan.


Zo is het hier heel gebruikelijk dat er thuis feestjes gegeven worden en iedereen dan ook blijft overnachten. Aan het einde van het schooljaar valt er daardoor bijna elke dag wel wat te vieren.



Vandaag gaf Leine hier een feestje voor zes vriendinnen. Met de thermometer op 35 graden in de schaduw kwam het zwembad heel erg goed uit, de dames zijn er de hele middag niet uit geweest.



De voedselvoorziening verloopt uiterst voorspoedig, daarover morgen meer.



De ooievaar

Elke zes dagen maaien we onze 2 hectaren gras op The Green Lagoon. Hoewel dat inmiddels een routinematige klus is, gebeuren er dan toch altijd weer verrassende dingen.


Zo kregen we vandaag bezoek van twee enorme ooievaars. Het grappige is dat ze zich zo vertrouwd voelden dat ze zonder enige gene op één meter afstand van de maaier op hun gemakje naar kikkers stonden te zoeken. Zo langzamerhand verbazen we ons niet meer over dit soort gebeurtenissen.



Beestenboel
Hebben we de afgelopen weken heel onze groentetuin met gaas omheind tegen de grote konijnenvrienden. Wat denken jullie, zit er vandaag een piep klein konijnenkind achter de rode kool. Had zijn weg gevonden door een kleine opening onder het hekje van de tuin.

 


Natuurlijk wilde ik daar een plaatje van schieten.

 

Loop ik naar binnen om de camera te pakken tref ik daar Kippiekip, broedend op een ei, achter mijn computerscherm aan.





The Green Lagoon, nog even en het is hier echt een beestenboel, best wel gezellig


Van de wagen gevallen
 

Van de wagen gevallen. fgelopen weken hebben wij regelmatig verhaald over het ruil- en hulpsysteem op onze heuvel.

  

Behoeft iemand hulp, een machine of zit hij anderszins om verlegen, de helpende hand wordt over en weer spontaan toegestoken.

  

In sommige gevallen is het gebruikelijk dat er een extra presentje gegeven wordt. We zijn echter aan het leren dat duidelijkheid vereist is met betrekking tot waar we prijs op stellen en wat onze grenzen zijn. 






Zo vroeg onze van origine Belgische buurvrouw eens of we het leuk vonden om zo af en toe een paar Vlaamse kranten te lezen. Voor ons fatsoen antwoorden we dat we dat wel leuk vonden. Het gevolg was dat we om de zoveel tijd overladen werden met pakken oud papier. En wij maar net doen alsof we daar blij mee waren.

 

Een ander buurvrouw was eens haar kasten aan het opruimen en vroeg aan Madeleine of ze een oude wollen trui wilde hebben. De weken daarna verscheen de ene na de andere doos met afgedragen spul. 







Afgelopen week werden al onze grenzen overschreden. Wat er gebeurde; wij hadden voor ons vorige huis ooit eens 25 grote gele betonnen bloembakken aangeschaft. Ze waren nog als nieuw maar voor ons ondertussen absoluut overbodig.

 

Iedereen om ons heen wilde wel een paar van die bakken hebben, dus met gesloten beurs had iedereen het weer naar zijn zin. De buurvrouw van de truien en haar zoon meende hier iets extra,s tegenover te moeten stellen en verschenen ongevraagd met een aantal volle zakken met allerhande electriciteits benodigdheden, koperdraad, stopcontacten, T-raps, isolatie tap, lampen, enz, enz.  

  

Allemaal heel, heel duur volgens de buurvouw.








Op onze vraag waar dat allemaal vandaan kwam vertelde de buurvrouw dat haar zoon en kleinzoon werkzaam waren bij een elektricien en “er wel eens wat overbleef”, ze voegde er aan toe dat we daar natuurlijk niet met anderen over moesten praten.  En weg was ze.

 

Daar stonden we met voor een paar honderd euro materiaal.

 

Wetenswaardig is dat de opmerking “er blijft wel eens wat over” synoniem staat voor de Nederlandse uitdrukking “het is van de wagen gevallen”, feitelijk niets anders dan “van diefstal afkomstig” dus. De aller hoogste tijd om een helder signaal af te geven.

 

We hebben de zakken met elektronica binnen één uur teruggebracht en te kennen gegeven dat een cadeau, afkomstig uit het hart, altijd welkom is maar dat wij beslist geen prijs stellen op “gestolen goederen”. 

 

Daaraan toegevoegd dat zaken die bedoeld zijn voor de vuilniszak voortaan ook beter de gang naar de dechetterie kunnen maken. Was even slikken maar soms is het ook hier beter om een duidelijk standpunt in te nemen. 

 

Recht zo die gaat, Maktub.


Gebroeders Das
 De uitzending met het uitvindersduo Das nog gezien? Echt geweldig.








Zij patenteren niets en werken volgens het principe “Free to grab”, iedereen mag met hun ideeën doen wat hij wil, de ware spirit. Ze werken zonder email en computers.









De manier waarop ze samen communiceren is zeer interessant.












Happen naar de baas?
"Va te faire enculer, sale fils de pute."

  

Ah, romantische taal toch, dat Frans. Totdat je erachter komt dat Nicolas Anelka hiermee tegen coach Domenech zei: 'Sodemieter op, smerig hoerenjong.' Heel Frankrijk sprak schande van het gedrag van de blauw witten.

 


 












"Ik ken Frans, maar Frans kent mij niet." Een bekend 'gevat' antwoord op de vraag of je Frans kent.

 

Toch zijn er vrij veel Nederlanders die vinden dat ze zich in die taal aardig kunnen redden. Maar wie van hen zou Anelka begrepen hebben?

 

School-Frans

Waarschijnlijk alleen mensen die langere tijd in Franse steden gewoond hebben of met Franse jongeren omgaan. Want het Frans van de straat is – zeker in de stad – behoorlijk anders dan ons middelbareschool-Frans.

 

Dat ligt onder andere aan de woorden die gebruikt worden. Neem nu dat va te faire enculer: letterlijk is dat 'ga je laten kontneuken' (cul betekent 'kont').

 

En fils de pute ('hoerenzoon') komt in weinig lessen Frans voorbij, net zomin als hijo de puta in het Spaans. Dat soort taal pik je alleen in de praktijk op, bijvoorbeeld op het voetbalveld.

 

 

Argot

Het échte Frans, de omgangstaal waar wij dus geen zicht op hebben, is zo anders dan het school-Frans dat er nu zelfs een heel woordenboek aan gewijd is.

 

Dat is het Woordenboek Populair Frans-Nederlands. Het bevat 'familiair Frans' (omgangstaal) en 'argot' (groepstaal). Vooral het argot kan grof en schunnig zijn, maar juist dat blijken heel wat mensen de leukste woorden in woordenboeken te vinden.

 

Een paar voorbeelden. Er zijn ruim drie kolommen gevuld met uitdrukkingen met cul ('kont') erin. Avoir le cul entre deux chaises ('je kont tussen twee stoelen hebben') betekent 'niet kunnen kiezen'.

 

Een cul de plomb ('kont van lood') is een 'luie donder', péter plus haut que son cul ('scheten laten hoger dan je kont') is 'kapsones hebben', en cul verwijst ook vaak naar seks en porno (films de cul: 'pornofilms').

 

 

Vulgair

Staan al die termen dan niet in de vertaalwoordenboeken van Prisma en Van Dale? Ja, toch wel, in de dikkere versies althans. Steeds met het waarschuwende 'vulgair' erbij.

 

Ook lesboeken over de Franse woordenschat hebben tegenwoordig wel een hoofdstuk 'Schelden en vloeken', net als taalreisgidsjes. Maar een jaar of dertig geleden hoefde je bij taalboeken nog niet voor dat soort termen aan te kloppen.

 

Nu is straattaal en jongerentaal natuurlijk niet uniek voor Frankrijk; wij kennen dat in Nederland ook.

 

Toch gaat het Frans er wel ver in, bijvoorbeeld met talloze afkortingen (dak voor d'accord, deb voor débile) – en met iets heel bijzonders: het omdraaien van woorden.

 

 

Verlan

Verlan heet dat: de taalvorm waarin lettergrepen of letters in omgekeerde volgorde worden gebruikt.

 

De naam verlan laat dat ook al zien – het is een omdraaiing van l'envers, 'het omgekeerde'. Op die manier is een vrouw geen femme maar een meuf, een zwarte is niet black maar keubla, en een monster is een stremon.

 

Sommige verlan-termen zijn zelfs al zo ingeburgerd geraakt dat ze opnieuw omgekeerd zijn. Een arabe werd via beuh-ara ooit een beur, maar de beur is zelf nu een rebeu geworden. Double verlan noemen de Fransen dat.

 

Happen

Geen makkelijke taal dus, dat Frans. Maar misschien moeten we ook van het Nederlands soms beseffen dat het niet allemaal even logisch is.  Als Anelka in Nederland zou voetballen en tegen de coach zou zeggen: 'Flikker op, klootzak', dan zou hij vast ook niets begrijpen van een antwoord als 'Happen naar de baas?'


De aftakas
Het eerste jaar dat we op het land woonde gingen er nogal eens machines of materiaal stuk.

Eigenlijk altijd door ondeskundig gebruik, meestal door te snel of te wild rijden. Werk op het land wordt dan snel een hele kostbare hobby. Na verloop van tijd krijg je als vanzelf het ritme van de natuur te pakken en nemen ook het aantal beschadigingen af.

 

De laatste jaren ging er eigenlijk niets meer stuk. Vandaag waren we toch weer aan de beurt, het draaipunt van een nog bijna nieuwe aftakas brak tijdens het maaien met een klap uit elkaar. Tijdens de inspectie door de leverancier bleek de fout dit keer niet bij ons zelf te liggen.

 

 


 


 












Afgelopen maand leekt het ons namelijk een goed idee de zes jaar oude aftakas voor een nieuwe te vervangen. Nu blijkt dat de monteur toen een te licht onderdeel heeft gemonteerd.

 

Niet onze fout dus, kunnen we subiet de schade weer van ons lijstje schrappen. Blijft de teller van het aantal schades aan landbouwmachinnes dit jaar toch nog op nul staan.

 

We gaan ons best doen om dat de rest van het jaar zo te houden.


Onafscheidelijke vrienden
Het is alweer een paar weken geleden dat we afscheid genomen hebben van onze Zip.

We missen haar nog dagelijks.







Het graf van Zip is inmiddels verworden tot de dagelijkse rust en zandbadplek voor de kippen.

 

Ze hebben 30000 m2 gras, zand, struiken en grond ter beschikking maar willen alleen  die vierkante meter. Onafscheidelijke vrienden, heel apart.


Dilemma 

Oorspronkelijk hadden wij ons voorgenomen om zoveel mogelijk volgens de permacultuur methode te werk te gaan. Op veel punten lukt dit goed. Volgens deze filosofie mogen het land en de planten zo minimaal mogelijk beroerd mogen worden.

 

De natuur bereikt hierdoor na een bepaalde tijd een evenwicht waardoor hij zich zelf in stand houdt.

 







Nu is het echter zo dat het park/tuingedeelte van The Green Lagoon destijds met heel veel zorg door de vorige eigenaar is geplant. Veel heggen, sierstruiken en boompjes.

  

Wel of niet snoeien en in model houden was nu de vraag. Niet snoeien zou betekenen dat er een wildernis van allerhande struiken, heggen en boompjes zou ontstaan waarbij de gevoelige en kleinere soorten zeker overwoekerd zouden gaan worden.

 

Na rijp beraad hebben we daarom besloten om dit deel van het land toch als park te behouden en waar nodig naar behoren te snoeien. Geeft op zijn beurt ook weer een rustig en geordend beeld. Zo ontstaat er een mooie afwisseling in beheerswijze op het terrein, voor iedereen wat wils dus.


Gezinsuitbreiding
Het is feest op The Green Lagoon. Wij zelf wisten natuurlijk al een tijdje dat het er zat aan te komen maar wilde het nog even stilhouden.

 


 







Vannacht was het dan eindelijk zover. Onze Zwaluwmoeder die van het voorjaar, na 5000 kilometer vliegen, weer teruggekomen was op haar nest in de garage heeft drie babies.

 

Vandaag keken ze voor het eerst over de rand.

 


 







Echt geweldig om te zien. We noemen ze Loeki, Wieki en Rieki, naar onze grote jeugdhelden uit een ver verleden. Wie weet nog wie het vriendje was van deze drie rakkers?


Nicolaas
Hoort wie klopt daar kinderen, hoort wie klopt daar zachtjes tegen het dak? Het is een vreemdeling zeker die verdwaald is zeker, zal eens even vragen naar zijn naam.

 

‘t,is Nicolaas, ‘t,is Nicolaas. Jawel Nicolaas, onze locale rietdekker.


 


 







Wonen onder een rietenkap is echt heerlijk. Een rietendak houdt warmte en koude uitstekend buiten maar is bovenal ook fluisterstil. Daarbij bieden hoekjes en gaatjes een uitgelezen uitvalsbasis voor allerhande vogels. Ok, een rietendak behoeft iets meer onderhoud.

 

 

Twee keer per jaar komt Nicolaas gewapend met zijn ladder, een bos riet, een sikkel en een klopper de beschadigingen bijwerken. Na zijn komst ziet alles er altijd weer perfect uit. Als het werk gedaan is gaat er steevast een fles wijn open en beleven we met elkaar altijd nog een gezellig uurtje. Nicolaas houdt ook kippen en heeft ook een eigen groentetuin, we hebben dus weer een hoop van hem geleerd.

 

Natuurlijk verwennen we Nicolaas met een doos vol groenteplantjes, achteraf zijn er een hoop mensen blij met het overtollige zaaien van Madeleine en Helmy. De overvloed blijkt geen vergissing maar gewoon een vooruitziende blik. Kosten van het dakherstel op jaarbasis………………….. 80 Euro.


Huwelijkscrisis
Een paar keer per dag het schaap door de kamer, de pony in de vestibule, de kippen en de haan door het huis, geen enkel bezwaar op The Green Lagoon.


Vandaag is echter aan deze glijdende schaal van tolerantie een abrupt einde gekomen.



 


 







Bij het zien van bovenstaande foto zult u begrijpen dat ik eieren voor mijn geld gekozen heb.

Deze keer zelfs heel letterlijk. Helmy slaap nu in de paardenstal……………….. Ja, ja helden, met het risico dat als ze dit leest de rest van het gezin in de stal slaapt:-)


Franse chansons
De laatste dagen staat alles hier in het teken van de familie. De kinderen weten sinds vandaag dat ze met goede resultaten over gaan naar het volgende schooljaar.




 


 







Om dat te vieren hebben ze ons zojuist met een aantal klasgenoten prachtige Franse chansons toegezongen.  Blijken ze maanden lang elke tussen de middag gerepeteerd te hebben.  Full size band er bij met de directeur aan de drums en de conciërge aan de bas.

 

Wat wil een mens nog meer?


Pizzakoningin
Afgelopen week vertelde we over de onovertroffen nieuwe pizzeria in ons dorp.

Vandaag hadden we met elkaar weer trek in deze Italiaanse specialiteit.

 

Helaas kwamen Madeleine en Helmy onverrichter zaken terug, onze discusbakker had vandaag zijn wekelijkse sluitingsdag, het is hem gegund. Als er onder u lezers zijn die denken dat we de dag pizza loos afgesloten hebben, kunnen we u uit de droom helpen.





 


 







Wat wil het geval, een van de kippen had zich voorgenomen haar eieren uit te gaan broeden in de krantenmand naast de schouw. Alles onder toeziend oog van de haan.

 

Wat mij betreft een geweldig initiatief, wat mooier dan broedsels in de salon. Omdat ik van de kant van Helmy enig weerstand vermoede hebben we de mand met de broedende kip voor één ochtend voor Helmy verborgen weten te houden.

 

Na ontdekking en enige discussie had Helmy haar oordeel gevormd, kordaat schalde het door het huis:

nu is de maat vol, “die kip er uit of ik er uit”!!!!!!!!





 


 







Onze twee sterkokkinnen gingen subiet in eigen keuken zelf aan de slag met een resultaat waaraan menig Italiaan een puntje kan zuigen.




 


 







Hier kan zelfs onze nieuwe dorpspizzabakker niet aan tippen. Alleen de kaas kwam niet van eigen erf, nog niet.

 

Hanengevecht
Hoewel sommige in Normandie al bezig zijn met het rooien van de eerste aardappels zal dat bij ons nog wel een paar weken duren.

  

We hebben besloten om de twee vierkante meter wortelplantjes in te korten tot één vierkante meter en één vak extra aardbeien neer te zetten, die zijn verslavend lekker.  

Zojuist een heel wild hanengevecht in de slaapkamer gehad.





 


 







Het geval wil dat de kippen en de haan een paar keer per dag het voorbeeld van Lammy volgen en al tokkelend een rondje door het huis maken. Steeds wordt het rondje wat groter, nu wandelen ze ook al de WC in en de trap op.

 

Zojuist plotsklaps een oorverdovend kabaal uit onze slaapkamer, wij snelde er naar toe om te kijken wat daar aan de hand was. Staat de haan in volle gevechtstooi met een lange nek en uitgestoken veren tegen de spiegel op te springen in een poging zijn vermeende concurrent te elimineren.






 


 







De bloedstrepen zitten op de spiegel. We hebben hem snel opgepakt en om hem een paar minuten in de armen te kalmeren. Nadat we hem weer op de grond gezet hadden gebeuren er iets heel aparts. De haan zocht een donker hoekje op naast de haard en maakte zich heel klein.

 

In een flits besefte we wat er gebeurde, de haan hij dacht nog steeds dat er een grote concurrent zijn territorium binnengedrongen was en doordat wij hem voor de spiegelvandaan gehaald hadden voelde hij dat hij de strijd verloren had en zijn dames er met de indringer vandoor waren.

 

Tijd om te het loodje te leggen, zoals we een paar maanden geleden met de haan van de buren gezien hebben. Vliegensvlug haalde ik hem uit de hoek, bracht hem naar buiten en zette hem tussen zijn vijf vrouwen. Hij rechte onmiddellijk de rug en je zag de energie weer in hem vloeien.

 

Wat is de natuur toch mooi.


Leie dakje
Vandaag loopt alles weer van een leien dakje.  Zo gaat dat met stedelingen die stap voor stap de overgang maken naar een leven in de natuur maar af en toe toch nog graag de dingen naar hun eigen hand zetten.  

 

De natuur corrigeert vanzelf, niet goed dan wel kwaadschiks, voor de mens dus een kwestie van leren luisteren. Madeleine is net terug van haar bezoek aan Mont St. Michel, het middeleeuwse klooster eiland op de grens van Normandie en Bretagne. 


Maurits is vertrokken voor een studieweek naar het Duitse Heillbron.


Stonden de Fransen vroeger bekent om hun interne gerichtheid, dat fenomeen behoord inmiddels tot het verleden. Alleen al aan de opleiding van de kinderen blijkt overduidelijk dat Frankrijk gekozen heeft om zich optimaal op “Europa” te richten.

 

Zo staan er op de scholen dit jaar nog verschillende buitenlandse reizen op het programma.

De dag rustig begonnen met het plukken van aardbeien, niets lekkerders dan een ontbijt van warm eigengebakken brood met daarop deze heerlijke zonwarme rode vruchten.



Nooit geweten dat aardbeien uit eigen tuin zoveel lekkerder zijn dan die uit de supermarkt, een wereld van verschil.


Dotteren
Vandaag buikgriep, riool verstopt, vaste telefoonlijn werkt al drie dagen niet, vierde onherstelbaar kapotte band onder de Peugeot in één maand en teleurstellend nieuws van een goede vriend uit het ziekenhuis alhier. Kortom allemaal …….... met een grote
K.

 

Inmiddels heb ik het riool weer 100% gekregen, buis van 12 rond zat helemaal dichtgeslibd met oud zeeppoeder van de vorige eigenaar.  Gelukkig was spullenbaas Thieu weer voorzien van het juiste materiaal zodat na een middag zwoegen alle pijn weer geleden was.

Er kwamen zulke enorme klonten aangekoekt zeep of kalk uit het riool dat het leek alsof we aan het dotteren waren. Op het diepte punt van mijn stemming, en dat was diep, heeeeeeel diep, kwam onze altijd goedgezinde buurman even buurten. Geen betere remedie tegen chagrijn is denkbaar.

 

Hij is vakman tuinman in vaste dienst en tevens woonachtig op het landgoed naast ons, een toffe peer. Samen met hem door onze groentetuin geakkerd. Hij is dolblij met de aanstaande nieuwe plantjes die hij krijgt uit onze tuin.  Onder elkaar hulp, kennis en goed uitwisselen zo werkt dat hier.

 

In verband met de maan stand wil hij de plantjes pas over twee weken hebben, beslist niet eerder. Een bijzondere tip van buurman gekregen voor de tomaten, een klein koper draadje (electrakabel zonder mantel), aan de voet van de plant dwars door de stengel prikken, door het hart. Dit maakt alle andere hulp/beschermingsmiddelen voor de tomaten overbodig.

 

Ongelofelijke groene kennis heeft die man. Morgen weer een dag, beste beentje voor, nu aan de wijn.

 

Maktub.


Het wonder van eigen groente
Sinds een aantal weken plukken we de vruchten van onze groentetuin.

 

Een ervaring op zich om enkele minuten voor het bereiden van het eten de tuin in te lopen om daar de groente van de dag te plukken. Buiten dat groente uit eigen tuin vele malen lekkerder zijn hebben ze een nog een ander voordeel. Ze zijn zo puur dat je er als vanzelf meer van gaat eten. Vette en minder gezonde voedingsmiddelen verdwijnen zo stukje bij beetje van het menu.

Om over vlees nog maar niet te spreken, konden we vroeger niet zonder, nu smaakt het gewoon niet meer. Ok, heel, heel, heel, soms een gepaneerd speklapje, tot voor kort zeiden we dan “omdat het feest is”. Zelfs dat voelen we nu al anders.

 

Er is nog een heel ander voordeel. Mijn 115 kg schoon (sorry geen foto) aan de haak wordt als vanzelf met de week minder,…………… heerlijk.


Gratis logeren op The Lagoon.
De komende weken zijn we wat drukker met onze studie,s dan normaal.

Gedurende die periode is wat hulp hij het tuinonderhoud hier best welkom.

 

Mocht u groene vingers hebben, opgelet! In ruil voor 4 uur ontspannen tuinieren per dag mag u gratis logeren in een van onze luxe studio,s.

 


Plezier, nut en ontspanning gaan zo hand in hand. Heeft u interesse of kent u iemand die dit leuk zou vinden?

 

Stuur ons dan een email en vertel daarin wat over uw zelf, uw interesses, uw tuinierservaringen en over uw idee hoe zo,n week op The Green Lagoon er uit zal zien.


Dagje uit
Dagje uit.  Leven in harmonie met de natuur leven is ons doel.


 


We moeten er daarbij wel voor oplettend dat we niet wereldvreemd worden. Vooral voor de kinderen is dat belangrijk. We werden ons er van bewust toen ze schrikkerig werden voor bussen en trams

 

Vandaag hebben we, onder anderen daarom, een bezoek gebracht aan het prachtige Rouen.



 


Een echte middeleeuwse stad aan de Seine waarvan de binnenstad voor een groot deel nog origineel is. In de vele prachtige oude straatjes kom je de leukste winkeltjes en galerieën tegen.




 


Ondertussen bracht Maurits vandaag met zijn college een bezoek aan Versailles, het kasteel en de prachtige tuinen gebouwd in opdracht van “De Zonnekoning”.

 





 


Verderop in de week maken de kinderen nog meer uitstapjes, daarover later meer.


 





 


Kippenhok schoonmaken
Dieren houden is een, dieren verzorgen is twee. Dieren op je erf is erg aangenaam. Zowel mens als dier raken zo met elkaar vertrouwd. Als de mens het onvoorwaardelijke dierenvertrouwen waard blijkt ontstaat als vanzelf een volledig open manier van communiceren.

 

De heden ten dagen in het algemeen als normaal beschouwde bariere tussen mens en dier verdwijnt dan volledig. Een minder aangename klus is het schoonmaken van de stal en het kippenhok. Madeleine zorgt er elke zaterdag zonder morren voor dat de stal van Nina en Lammy uitgemest wordt en gevuld is met een dikke laag verse stro.

 

Vandaag was het met elkaar ontworpen en -getimmerde kippenhok aan de beurt.

 



 





 


Onder het toeziend oog van de kippenfamilie en begeleid met luid getokkel heeft Maurits deze klus met veel plezier geklaard. Het hok is weer prachtig schoon en voorzien van zaagsel uit eigen hobbyzagerij.


Zodra de klus geklaard was gingen de kippen en de haan tevreden op de stok en wij zelf aan een lekker glas wijn. Op dat soort momenten komen de verhalen los.

 

Blijken zowel Matthieu jr. als ook Maurits nieuwe vriendinnetjes te hebben. Maurits met de dochter van de loco-burgemeester van Lisieux en Matthieu met de dochter van een bekende wijnhandelaar.

 

Kijk.................................. aan zulk een zoons heeft een vader wat.

Morgen hebben we een uitstapje naar Johan in Rouen, we kijken er naar uit.



Overvloed en variatie
 

Een groentetuin in de lente en zomer betekend de grootst denkbare overvloed van kern gezonde zaken.

 

Per dag zijn er drie kroppen sla beschikbaar wat betekend blaadjes knapperige sla als extra tussen het brood, sla tussendoor, sla als groente bij de warme maaltijd en ……….. slasoep.

 



 





 


Soep is de grootste uitkomst voor de groentetuineigenaar, overal is soep van te maken, soep houdt de maag langer gevuld dan een normale warme maaltijd en als er te veel van is kan het zonder enig probleem ingevroren worden voor later in het jaar.  

 

Hoe verder we in het seizoen geraken des te gevarierder en gevulder de soep van de dag. Een heerlijke aanrader. Daarnaast bakken we natuurlijk elke dag ons eigen brood.

 

Onafgebroken doen we dit inmiddels al langer dan een jaar. Zonder overdrijven durven we ons dan ook ervaren thuisbakkers te noemen. We malen ons meel zelf van bij de biologische boer gekochte granen, later willen we de granen zelf gaan telen.

 


 



 





 


Omdat verandering van spijs doet eten maken we elke dag een andere variant.

 

Vandaag een lichtbruin volkorenbrood met rozijnen en abrikozen, kom daar maar eens om bij de boulanger.


De haan waakt.

 



 





 


Met het kippenhok dicht bij het huis leren we de leefgewoonten en het ritme van de kippen en de haan kennen.

 

De pikorde, de betekenis van de diverse soorten tokkels en kukels, de reactie van de kippen en haan op verschillende situaties.


 



 





 


De gevederde familie voelt zich inmiddels zo op hun gemak dat ze net als Lammie op hun gemakje het huis in wandelen, kruimels pikken, een aai komen halen en vervolgens een voor een weer naar buiten hobbelen.

 

Ze lopen vrij over The Green Lagoon met uitzondering van de groentetuin.

Deze staat vol met wat kippen ook lekker vinden maar op de een of andere manier weten ze dat ze op deze plek niet welkom zijn.

 

Als het hek openstaat gebeurt het wel eens dat een kip voorzichtig de tuin binnenwandelt.

 

Geloof het of geloof het niet, als we dan van een afstandje, zonder stemverheffing, tegen de kippen zeggen dat ze naar buiten moet lopen, blijven de ze eerst nog even stil staan, kijken ons aan, draaien zich vervolgens om en wandelen dan braaf het hek weer uit. Je moet het zien om het te geloven.

 

Het hek om de tuin is overigens zo laag dat de kippen en de haan er makkelijk overheen kunnen, toch doen ze dat niet.

 

Vandaag zagen we de Haan als een tuinwachter op het hek zitten terwijl hij zijn dames uit de hoogte aanschouwde.

 

Toen een van de kippen vanuit het nachthok het tokkelteken gaf dat er een ei was gelegd, sprong ze van het hek en rende ze in een rechte lijn het nachthok in om de kip naar buiten te begeleiden.


 


Een vast ritueel.

 

Inmiddels is ons duidelijk dat we van het ritme en de leefwijze van de kippen nog heel veel kunnen leren.


Pizzeria
We hebben het hier al een paar jaar erg naar ons zin maar eigenlijk ontbrak er nog één ding.

 

Deze week is zowaar onze ene wens tot verbetering ook nog in vervulling gegaan ook, ongelofelijk. Op het marktplein van ons eigen minuscule Bonneville heeft zich een heuse pizzeria gevestigd.



 


Eigenlijk ook de enigste winkel van het dorp maar wel gelijk een om door een ringetje te halen.

Gerund door een jong en enthousiast Frans stel, wat ze serveren is werkelijk perfect.

Om de fantastische schoolresultaten van de kinderen te vieren hebben we ons vandaag dan ook maar gelijk eens getrakteerd op echte pizza,s.

Vanwege het mooie weer hebben we ze afgehaald en ze thuis op het terras met een koude fles wijn uit eigen kelder met veel smaak verorbert.

 

Voor sommige misschien heel gewoon maar voor ons een groot feest.


Madeleine kampioen
 

Vandaag is het feest.



 


Madeleine kwam stralend thuis met de mededeling dat ze school kampioen geworden is in The Big Challence, negende van Normandië. De nationale Franse wedstrijd voor college leerlingen. We hebben het uitbundig gevierd met ijs na het eten. Hulde, hulde.

 

Ze houdt daarmee de eer van The Green Lagoon hoog omdat twee jaar geleden Matthieu Jr. ook kampioen van de school was, eerste van Normandië.

 

Als u onze blog een beetje volgt ziet u dat het hier een week van diepte- en hoogtepunten is. "Ik leef dus ik besta" zei een wijs man ooit.



 


Ondertussen groeit het eten stevig door. De aardappelen in de grote groentetuin beneden lieten zich de afgelopen weken niet zien. Na de regen van afgelopen week en de warmte van de afgelopen dagen schieten ze boven de grond.

 

Het onkruid ook overigens. Om te voorkomen dat we kleine aardappelplantjes wegschoffelen hebben Helmy en Madeleine er voor gekozen het onkruid met de hand te lijf te gaan. Elk verlies van een aardappelplantje betekend tenslotte het verloren gaan van een kilo aardappelen.

 


 


Daarnaast hebben we hier wekelijks zo,n 2 hectaren gras te maaien, het grootste deel hiervan groeit tussen de fruitbomen van de boomgaard. Gezien de oppervlakte is het nodig dat we een over een snelle en professionele  maaier beschikken.

 

We hebben daarom gekozen voor het beste van het beste, de John Deere Z-Track 997.

 

Een maaiend wonder op wielen,  maaibed van 2 meter, drie vierdubbele Iron mulchmessen, wielen onafhankelijk van elkaar hydrolisch aangestuurd waardoor hij in een oogwenk draait op een postzegel en zo snel is als een raket.


 


Voorzien van een ingenieus stuursysteem waardoor zelfs een stuur overbodig is. De stoel zit als een zetel, gelijk een pausmobiel.

 

Met dit soort machines hebben we aan vrijwillige maaiers nooit gebrek, in dit geval Matthieu jr.   Zo maken vele handen het werk licht en komt Splinter door de zomer.



Begraven, scheuren en planten


Zip is begraven, naast het huis onder de rode beuk. Madeleine en Maurits hebben op haar graf mooie bordeaux rode stokrozen gezaaid in de in de vorm van een hart.

 


 


Het was onze eerste hond en ik had nooit kunnen vermoeden dat een gezin, niemand uitgezonderd, zo,n verdriet kon hebben om het verlies er van.


 


We kijken er naar uit dat de stokrozen opkomen.

 

Vandaag is het prachtig weer, de lucht is blauw en er staat een lichte bries, we genieten er dankbaar van.

 

Tot 10 uur ligt de groentetuin lekker in de schaduw dus we hebben van de koelte geprofiteerd om de andijvie-, rodekool-, wittekool- en cichoreiplantjes te scheuren en te verplanten naar hun bedden.


 


In de zes teelt bakken is nog voldoende over. Mocht u geïnteresseerd zijn, we bieden ze u gratis aan. Jammer dat we hier geen voedselbank hebben, we zouden hem dagelijks kunnen voorzien van heel veel gezonds en lekkers.


 


Vanmiddag weer hout stapelen voor de winter, in de natuur leven betekend verder kijken dan je neus lang is.


Zip is niet meer
 

We zagen het al weken aankomen.

 

Een jaar geleden moest ze aan de insuline en afgelopen maanden werd ze heel langzaam blind. Inmiddels was ze tien kilo afgevallen.

 


Vanochtend vroeg keek ze ons met lege ogen doordringend aan en liep wankel het pad af naar de bron. Iets wat ze normaal nooit alleen doet.

 

Madeleine en Matthieu jr. hebben haar nog twee keer terug gedragen, maar het was ons allemaal duidelijk.

 

Zip zocht een stil plekje om te sterven.

 

Voordat de kinderen naar school gingen hebben ze vol van verdriet afscheid genomen van hun trouwe vriendin.

 

Zip, onze speelse vredestichter, beschermer van de kippen en speelmaatje van Nina en Lammie. Als dingen uit de hand dreigde te lopen was zij het vaak die ons met een paar blaffen terughaalde naar het nu.

 

Zojuist is ze heengegaan, onze Border Collie Zip.


Vanavond begraven we haar met elkaar op een mooi plekje op The Green Lagoon.

 

We bedanken haar intens voor haar vriendschap, warmte en de talloze levenslessen die ze ons schonk, we bewaren haar in ons hart.

 


Laatste foto, twee dagen geleden


 


Klik hier voor de overzichtspagina van het dagboek.